بلوط، این همسایه قدیمی مردم کهگیلویه و بویراحمد که گاهی نانی بوده بر سفره هایشان، گاهی هیزمی در اجاق خانه هایشان و گاهی مرهمی بر زخمهای زندگیشان، حال و روز خوبی ندارد.

دیگر مردم از حال این همسایه هزار ساله خبر ندارند، در پستوی فراموشی ذهنشان بر شاخه های ترش زخم می زنند، با سهل انگاری آتشش می زنند و گاهی ریشه هایش را از خاک آبا و اجدادی اش بیرون می کشند.

بلوط این فرزند استوار زاگرس، که گاهی ۲۰ قرن از تاریخ را تجربه می کند، چون کمربند سبزی حدود ۹۰۰ هزار هکتار از وسعت کهگیلویه و بویراحمد را در برگرفته است.

این درخت در دامنه های زاگرس، سایه سار عشایر می شود و در روستاها نان “کلگش” میهمان سفره های ساده روستایی و نوشداروی دردهای مردمان زاگرس نشین.

جنگلهای بلوط زاگرس در نوع خود از بی نظیرترین جنگلهای جهان به شمار می روند و از یک میلیون هکتار جنگل کهگیلویه و بویراحمد ۸۰ درصد آن پوشیده از بلوط است.

کهگیلویه و بویراحمد اولین استان کشور است که بلوطهایش به طور میانگین پنج تا ۱۰قرن عمر دارند و خاطرات فراوانی را از روزهای خوش و ناخوش مردمان این دیار در سینه دارند.

با این حال گاهی نامهربانی های آدمها تیشه بر ریشه اش می زند، می خشکانندش، آتشش می زنند، گرد و خاکها نفسش را به شماره می اندازند و آفتها رخسارش را به زردی می کشند.

گاهی فعالیتهای عمرانی کارشناسی نشده هزارن اصله از این درخت را به کام مرگ می کشاند و گاهی چوب مرغوب این درخت کهن، قربانی منقلهای کباب و قلیانها می شود.

حال اگر بگوییم ملالی نیست، دروغ گفته ایم، این همسایه های هزار ساله، دل در گرو محبتی دارند که گاهی با بی مهریهای فراوان از آنها دریغ می شود و زخمی برایشان به یادگار می گذارد.

(به نقل از سایت استان http://k-b.ir/4380)